onstage
El Querandí'nin Gösterisi: Tangonun Kendi Tarihi, Tek Bir Sahnede
Cuadro neden sadece dans etmez — dönemler arasında yolculuk eder ve her bir dönem gerçekte nasıl görünür.
Müsaitlik durumunu kontrol edin ↗Cuadro'nun canlandırdığı dönemler
| Era | Years | What it is |
|---|---|---|
| Göçmenler ve arrabal | 1880s–1900s | Sahnesi yokken tango — şehrin kıyılarındaki müzik |
| Gardel, tango şarkısı | 1917–1935 | Yıllar tangoya bir ses verdi: Carlos Gardel sayesinde |
| Salons and milongas | 1930s–1950s | Altın çağ — tango içeriye, balo salonlarına ve orkestralara taşınıyor |
| Piazzolla and modernism | 1950s–today | Tango konser sahnesine yöneliyor |
Tek gösteri, tek stil değil
Buenos Aires'teki çoğu tango akşam yemeği gösterisi, tüm programı boyunca dansın tek ve cilalı bir versiyonunu sahneliyor — bir görünüm, bir ses, bir kostüm, akşam boyunca tekrarlanıyor. El Querandí'nin vaadi farklı: tangoyu yüz elli yıllık bir hikâye olarak sahneye koyuyor; kadro, yetmiş beş dakika boyunca tek bir stil yerine müziğin birbirinden farklı dönemlerinden geçiyor. Bu, bir akşam yemeği gösterisinin denemeye cesaret ettiği çok daha iddialı bir yapı ve gecenin ritmini değiştiriyor — programın tek stilli bir gösteride olmayan bir başı, ortası ve sonu var.
Where it starts
İlk bölüm arrabal'a ait — tangonun ilk kez dans edildiği, bir sahnesi, bir seyircisi ya da sonradan şehrin salonlarında kazandığı cilası olmadan onlarca yıl önceki Buenos Aires'in yoksul kenar mahallelerine. Kasıtlı olarak daha kaba ve daha az koreografili; bir gösteri parçasından çok, şeklini arayan bir halk dansına yakın. Aynı zamanda tango tarihinin çoğu akşam yemeği gösterisinin tamamen atladığı kısmı, çünkü sonrasında gelenler kadar hemen göz alıcı değil — El Querandí yine de onunla açıyor; tam yayın, gerçek başlangıçtan başlamak anlamına geldiği görüşüyle.
Gardel's years
Sonraki bölüm yaklaşık 1917'den 1935'e uzanıyor; Carlos Gardel'in tangoyu dans edilen bir form olduğu kadar söylenen bir form haline getirdiği yıllara. Gardel'den önce tango ağırlıklı olarak enstrümantal ve danslıydı; onun kayıtları tangoya sözler, bir ses ve — çoğu anlatıya göre — Arjantin dışındaki ilk gerçek seyirci kitlesini kazandırdı. Bu, Arjantinli olmayan ziyaretçilerin çoğunun, yalnızca Gardel'in adı üzerinden bile olsa, bir miktar aşina olduğu dönem ve gösteri bunu tangonun artık salt yerel olmaktan çıktığı dönüm noktası olarak ele alıyor.
The golden age
1930'lardan 1950'lere kadar tango içeriye, şehrin görkemli salonlarına ve dans salonlarına taşındı ve çoğu insanın bugün "tango orkestrası" deyince aklına gelen tam kadrolu orkestraları — bandoneón grupları, yaylılar, piyano — bünyesine kattı. Bu, bugün Buenos Aires'in gerçek sosyal dans salonlarında hâlâ tanınabilen milonga kültürü ve El Querandí'nin gösterisinin, ilk kez gelen çoğu ziyaretçinin "bir tango gösterisi" hayal ettiğinde canlandırdığı şeye en çok yaklaşan bölümü: çiftler, bir orkestra, bir balo salonu.
Piazzolla and after
Kapanış bölümü, mekânın kendi ifadesiyle Astor Piazzolla'nın adını taşıyor — 1950'lerden itibaren tangoyu dans salonundan koparıp konser sahnesine yönelten, onu caz ve klasik yapıyla harmanlayarak genellikle nuevo tango denen şeye dönüştüren besteci ve bandoneón sanatçısı. Programın en modern tınlayan ve en az katı biçimde dans edilebilir kısmı ve gösteriyi bilinçli olarak kapatan bölüm; yüz elli yıllık yayı bugüne yakın bir noktaya taşıyor.
Altı dansçı, bir dörtlü
Gösteri boyunca dans eden çiftler, altın çağ salonunun kullanacağı daha büyük orkestra yerine küçük bir canlı topluluk ve şarkıcılarla sahneyi paylaşıyor. Bu, kasıtlı olarak küçük salon yapımı bir prodüksiyon; bir tiyatro için büyütülmek yerine çaldığı samimi salona uyarlanmış ve aynı müzisyenler partisyonu arrabal'ın kaba başlangıçlarından Piazzolla'nın daha karmaşık düzenlemelerine kadar taşıyor. Mekânın kendi sayfaları kadroyu tanımlıyor ve sizin gecenizdeki kadro değişebilir; bu yüzden topluluğu sabit bir kişi sayısı olarak değil, gecenin bir özelliği olarak görün.