de zaal
Perú 322: Het gebouw achter El Querandí
Een café uit de jaren twintig, een sluiting van tien jaar en een restauratie in 1992 — het verhaal van de zaal zelf, nog voordat de show begint.
Beschikbaarheid controleren ↗Het gebouw, in drie periodes
| 1920–1980 | 1992–heden | |
|---|---|---|
| Wat het was | Een bar en café op Perú 322 | Een tangohuis in dezelfde zaal |
| Stijl | Art Deco — zuilen, dambordvloeren, bogen | Gerestaureerd, niet vervangen |
| Tussen | Meer dan een decennium lang gesloten en leeg vanaf 1980 | — |
1920: een café op Perú 322
Het gebouw opende in 1920 als bar en café in Monserrat, in de art-decostijl die dit deel van het centrum van Buenos Aires destijds vormgaf — salomonische zuilen, geblokte dambordvloeren, gewelfde deuropeningen, de wapenschilden en geometrische details die het tijdperk kenmerken. Zestig jaar lang was het een werkende buurtbar, door de decennia heen waarin de tangoshow nu op haar eigen podium optreedt — wat betekent dat de ruimte en het verhaal dat ze vertelt lange tijd naast elkaar liepen in plaats van samen.
1980: de deuren gaan dicht
Het café sloot in 1980. Meer dan een decennium daarna stond het gebouw leeg in het midden van Monserrat, zo dicht bij sloop dat het voortbestaan tot vandaag de dag bepaald niet gegarandeerd was — oude commerciële gebouwen in het stadscentrum zonder actief gebruik hebben geen sterk trackrecord van overeind blijven. Het is een detail dat de moeite waard is om te weten voordat je binnenstapt, want het verandert hoe je naar de zuilen en de vloer kijkt zodra je voorbij de deur bent.
1992: weer tot leven, als tangohuis
El Querandí heropende in 1992 als een restauratie van de oorspronkelijke ruimte, niet als een nieuw gebouw in die stijl. De mensen achter de heropening behielden het weefsel van 1920 — de zuilen, de dambordvloeren, de bogen — in plaats van het terrein te ruimen en opnieuw op te bouwen, wat de meer gebruikelijke (en goedkopere) route is voor een locatie die een oud-Buenos-Aires-look wil zonder een oud Buenos Aires-gebouw.
Waarom Monserrat
De buurt is van belang voor het uitgangspunt van de show zelf. Monserrat, en de straten die van daar naar San Telmo lopen, maken deel uit van waar een groot deel van de vroege geschiedenis van de tango zich daadwerkelijk heeft afgespeeld — de arrabal die het eerste deel van de show uitbeeldt was niet ver hiervandaan. Een tangohuis in een werkelijk oude ruimte in dit specifieke deel van de stad heeft net wat meer gewicht dan dezelfde show opgevoerd in een speciaal gebouwde locatie ergens anders, zelfs als de connectie meer sfeervol dan letterlijk is.
Wat u nog altijd kunt zien
De art-decodetails die vandaag te zien zijn, behoren tot het originele weefsel van het café uit 1920, niet tot een decorstuk dat voor de tangoshow is toegevoegd — de zuilen en de dambordvloeren waren er al, deden het gewone werk van een gewone bar, decennia voordat iemand in de zaal een voorstelling opvoerde. Dat onderscheid is de moeite waard, want heel wat "historische" tangolocaties in de stad zijn recente bouwwerken die zijn aangekleed om ouder te lijken dan ze zijn.
Honderd jaar, min of meer
Tussen de opening van het gebouw in 1920 en vandaag ligt bijna precies dezelfde periode die de show zelf op het podium zegt te bestrijken, van de arrabal tot Piazzolla — wat vermoedelijk geen toeval is in de manier waarop El Querandí de avond kadert: een gebouw van honderd jaar dat een verhaal van honderdvijftig jaar vertelt, in dezelfde zaal die het sinds de jaren twintig met tussenpozen bezet.